نسخه چاپي 

گفت‌و‌گوی همشهری با تعدادی از موافقان و مخالفان لایحه بهره‌برداری از فضاهای شهری، معابر و پیاده‌روهای تهران

تلاش برای ساماندهی اشغال معابر

لایحه بهره‌برداری از فضاهای شهری، معابر و پیاده‌روهای پایتخت قرار است برای بررسی و تصویب به شورا برود؛ لایحه‌ای که بلافاصله بعد از مطرح شدن، به بحث داغ این روزهای حوزه شهری در محافل مختلف تبدیل شده و برخی کارشناسان از این لایحه به‌عنوان شهرسازی یاد می‌کنند.

 

مرجان گلی‌پور، کارشناس حوزه شهرسازی:

در میان دسته‌بندی انواع فضاهای شهری در دانش طراحی شهری، پیاده‌روها به‌عنوان مسیر معرفی می‌شوند و با توجه به دامنه کاربرد آنها در مقیاس شهر، نقش مهمی در گسترش و تحکیم روابط و مناسبات اجتماعی دارند. پیاده‌روها در راستای خلق یک محیط پاسخ‌ده باید توقعات مواردی نظیر سرزندگی، انعطاف و ایمنی را تأمین کنند. مفهوم عمومی در فرهنگ فارسی متعلق به همه معنا شده است و در دسترس بودن و آزادی موجود از شرایط این مفهوم در فرهنگ فشرده آکسفورد است، بنابراین هریک از انواع فضاها، به‌عنوانی فضایی باید درنظر گرفته شود که همگان حق دسترسی به آن ‌را دارند و یک سازمان عمومی آن‌ را برای منافع عمومی تأمین، کنترل و اداره می‌کند. با توجه به توضیحات ذکر شده هر عامل برهم زننده مفاهیم مترتب با نقش عمومی بودن، منجر به عدم‌موفقیت آن می‌شود و باید در راستای بهبود آن گام برداشته شود. از میان انواع مشکلات موجود پیاده‌روها مانند مبلمان شهری، مناسب‌سازی فضا، امنیت و ایمنی، دستفروشی به‌عنوان مشکل اصلی مطرح است که براساس وظایف محوله قانونی بر مدیریت شهری برخوردهایی از اقدامات سلبی و جمع‌آوری آنها تا واگذاری فضا به آنها در جهت ساماندهی صورت گرفته است که با وجود تمام تلاش‌ها تأثیر چندانی در ارتقای کیفیت این فضای شهری نداشته‌است. نکته مهم در وهله اول شناخت موضوع به‌عنوان یک «معضل» و تلاش در جهت برخورد با آن به‌عنوان یک «پدیده» است که در این صورت سایر نهادها نظیر وزارتخانه تعاون، کار و رفاه اجتماعی نیز باید برای حل آن تشریک مساعی کنند؛ در غیراین صورت هیچ‌کدام از اقدامات نه‌تنها موفق نخواهند بود، بلکه زمینه‌ای خواهد شد برای سودجویی سایر اصناف و افراد. از طرفی سال‌هاست که شهرفروشی به‌عنوان یک بن‌بست اجرایی و ایجاد عدم‌عدالت در اداره شهر و تبدیل تهران به‌عنوان یک بنگاه معاملاتی بزرگ به نفع قشر سازنده مورد نکوهش قرار گرفته است؛ درحالی‌که اگر «شهرفروشی» را به معنای «فروش حقوق بدیهی شهروندان به اضافه‌خواهان» بدانیم، بنابراین بهره‌برداری از پیاده‌راه‌ها در راستای منافع دستفروشان به‌عنوان یک دسته از گروه‌های شهروندی، حقوق سایر شهروندان را تضییع خواهد کرد. همچنین در تأمین توقعات موردی برشمرده از این فضا موفق نخواهد بود و در نهایت کیفیت زندگی شهروندان را تحت‌تأثیر قرار خواهد داد. پس می‌توان گفت که برای لایحه بهره‌برداری از پیاده‌روها تنها مدیریت شهری نباید لبه تیز ماجرا باشد، بلکه همکاری و همفکری دیگر نهادها لازم است تا هم شاهد به جریان افتادن نشاط و زندگی در پیاده‌روها باشیم و هم آسیب‌هایی که متوجه پیاده‌روهاست به‌عنوان یکی از ارگان اصلی شهرها، مرتفع شوند. براین منظور لازم است تا کارشناسان نیز نقدها و پیشنهادهای خود را بدون آنکه اصل لایحه شهرداری را زیرسؤال ببرند، به سمت بهتر شدن قضیه و بهبود کیفی و کمی پیاده‌روها ببرند.

  • دوشنبه ٢٩ ارديبهشت ١٣٩٩ - ١٠:١٢
نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر: